Nachádzate sa v DEMO verzii systému NetBiz

Možnosti platby

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam. In omni enim animante est summum aliquid atque optimum, ut in equis, in canibus, quibus tamen et dolore vacare opus est et valere; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Duo Reges: constructio interrete. Reicietur etiam Carneades, nec ulla de summo bono ratio aut voluptatis non dolendive particeps aut honestatis expers probabitur. Quorum fuit haec institutio, in qua animadvertas velim quid mutandum putes nec expectes, dum ad omnia dicam, quae a te dicta sunt; Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Summae mihi videtur inscitiae. Aliam vero vim voluptatis esse, aliam nihil dolendi, nisi valde pertinax fueris, concedas necesse est. Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas;

Hic si Peripateticus fuisset, permansisset, credo, in
sententia, qui dolorem malum dicunt esse, de asperitate
autem eius fortiter ferenda praecipiunt eadem, quae Stoici.

Non semper, inquam;

Bonum integritas corporis: misera debilitas. Nam si dicent ab illis has res esse tractatas, ne ipsos quidem Graecos est cur tam multos legant, quam legendi sunt. Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Quid ergo dubitamus, quin, si non dolere voluptas sit summa, non esse in voluptate dolor sit maximus? Maximus dolor, inquit, brevis est. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt.

Quis autem de ipso sapiente aliter existimat, quin, etiam cum decreverit esse moriendum, tamen discessu a suis atque ipsa relinquenda luce moveatur? Quid, si reviviscant Platonis illi et deinceps qui eorum auditores fuerunt, et tecum ita loquantur? Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Quod autem meum munus dicis non equidem recuso, sed te adiungo socium. Quonam, inquit, modo? Sin aliud quid voles, postea. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus. Nec vero pietas adversus deos nec quanta iis gratia debeatur sine explicatione naturae intellegi potest. Quae ista amicitia est?

Cognitio autem haec est una nostri, ut vim corporis animique norimus sequamurque eam vitam, quae rebus iis ipsis perfruatur.
Iam contemni non poteris.
Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto.
Murenam te accusante defenderem.
Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit;
  1. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis?
  2. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto.
  3. Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur;
  4. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat?
  5. Quare attende, quaeso.
  6. Hominum non spinas vellentium, ut Stoici, nec ossa nudantium, sed eorum, qui grandia ornate vellent, enucleate minora dicere.
  • Quod vestri non item.
  • Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus.
  • Et quod est munus, quod opus sapientiae?
  • Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit?